Obchody Bożego Ciała w Spycimierzu miały w tym roku szczególny wymiar. Obok tradycyjnego układania kwietnych dywanów i uroczystej procesji jednym z najważniejszych punktów święta było pierwsze zaprezentowanie rzeźby Głowy Chrystusa. To wierna kopia fragmentu średniowiecznego krucyfiksu spycimierskiego, który przez lata otaczany był szczególną czcią.
Historia tego zabytku jest ściśle związana z dziejami naszej parafii i naszej miejscowości. Słynący cudami krucyfiks znajdował się dawniej w Spycimierzu. W 1943 roku tutejszy kościół spłonął, a z jego wyposażenia ocalało niewiele elementów. Jednym z nich była właśnie głowa Jezusa z krzyża. W 1945 roku pracownik pracowni konserwatorskiej przywiózł ją do Muzeum Wielkopolskiego, obecnie Muzeum Narodowego w Poznaniu, gdzie znajduje się do dziś.
Dzięki staraniom wielu osób, na czele z burmistrzem Józefem Kaczmarkiem, zabytek symbolicznie powrócił do Spycimierza — najpierw w formie cyfrowej, a następnie materialnej. Po oględzinach oryginału, we współpracy z poznańskim muzeum, na zlecenie gminy wykonano dokładny skan 3D. Prace zrealizowali Wojciech Miedziocha i Robert Miedziocha z firmy Poligon Studio.
Na podstawie modelu przestrzennego powstała kopia wykonana z drewna lipowego. Jej autorem jest Filip Łazarczyk, konserwator dzieł sztuki i artysta rzeźbiarz. Warstwę malarską oraz ostateczne opracowanie rzeźby przygotowała Zuzanna Kuć-Łazarczyk, konserwatorka dzieł sztuki. Kopia różni się nieco rozmiarem od brzozowego oryginału, co pozwala wyraźnie odróżnić ją od zabytku przechowywanego w muzeum.
Rzeźba przybyła do Spycimierza we wtorek poprzedzający uroczystość Bożego Ciała i pozostanie tutaj na stałe. Podczas święta można ją było zobaczyć wewnątrz świątyni. Docelowo znajdzie swoje miejsce w Centrum Spycimierskie Boże Ciało.
Dla naszej wspólnoty pokazanie Głowy Chrystusa było wydarzeniem wyjątkowym. To znak pamięci o historii parafii, o dawnym kościele i o zabytku, który mimo dramatycznych wydarzeń przetrwał do naszych czasów. Włączenie tej historii w obchody Bożego Ciała pokazuje, jak silnie przenikają się w Spycimierzu dwa równie ważne rodzaje dziedzictwa: materialne, związane z zabytkami i miejscem, oraz niematerialne, obecne w żywej tradycji, wierze, pamięci i zaangażowaniu naszej wspólnoty. To właśnie ich spotkanie sprawia, że nasza tradycja pozostaje żywa i przekazywana kolejnym pokoleniom.
